Europejski Tydzień Szczepień 2018

W dniach 23-27 kwietnia 2018 roku obchodzony będzie w Polsce Europejski Tydzień Szczepień. Jego celem jest zwiększenie liczby zaszczepionych osób poprzez podniesienie poziomu wiedzy i świadomości społeczeństwa na temat znaczenia szczepień ochronnych dla zdrowia, ze szczególnym uwzględnieniem najbardziej podatnych na choroby zakaźne grup osób.
W tym roku Światowa Organizacja Zdrowia zwraca szczególną uwagę na potrzeby i korzyści wynikające ze szczepień ochronnych na każdym etapie życia. Hasło przewodnie tegorocznych obchodów brzmi: „Zapobiegaj. Chroń. Zaszczep.”

W ramach obchodów Europejskiego Tygodnia Szczepień w Narodowym Instytucie Zdrowia Publicznego – Państwowym Zakładzie Higieny w Warszawie w dniu 25 kwietnia 2018r. odbędzie się Konferencja pn.: „Szczepionki działają. Szczepmy Europę.”

Program konferencji oraz zasady rejestracji w załączeniu:

Program konferencji

 

Odporność zbiorowiskowa odra

 

Odra infografika

 

Różyczka infografika

 

Pobierz plakat.

 

Jak działają szczepionki



Zapraszamy do zapoznania się z materiałami edukacyjnymi akcji „Zaszczep w sobie chęć szczepienia” na stronie internetowej Wojewódzkiej Stacji Sanitarno – Epidemiologicznej
w Poznaniu.

 Szczegółowe informacje na temat obchodów Europejskiego Tygodnia Szczepień można znaleźć pod linkami:

Europejski Tydzień Szczepień w serwisie WHO:

http://www.euro.who.int/en/media-centre/events/events/2016/04/european-immunization-week-2016

Europejski Tydzień Szczepień w serwisie GIS:

https://gis.gov.pl/o-nas/aktualnosci/511-tydzien

Temat szczepień w serwisie Szczepienia.info:

https://szczepienia.gis.gov.pl/index.php/akcja_informacyjna/aktualnosci/14

 

Organizację szczepień ochronnych w Polsce, w tym zasady przeprowadzania szczepień ochronnych, zasady ich finansowania, rodzaje szczepień ochronnych oraz katalog szczepień obowiązkowych i zalecanych reguluje Ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi oraz rozporządzenia wykonawcze do niej. Realizacja szczepień ochronnych odbywa się zgodnie z Programem Szczepień Ochronnych (PSO), który jest ogłaszany corocznie przez Głównego Inspektora Sanitarnego w formie komunikatu w dzienniku urzędowym ministra właściwego do spraw zdrowia do dnia 31 października roku poprzedzającego wykonanie tego programu.

Program Szczepień Ochronnych ma charakter prewencyjny i wprowadzony został w celu ograniczenia występowania lub eradykacji chorób zakaźnych, które stanowią szczególne niebezpieczeństwo dla zdrowia i życia człowieka. Ocena aktualnej sytuacji epidemiologicznej w kraju jest ustalana na podstawie ciągłego monitorowania występowania chorób zakaźnych
i zakażeń czynnikami chorobotwórczymi poprzez zgłoszenie przez lekarzy każdorazowego ich wystąpienia i rozpoznania. Stosowanie programów profilaktycznych, w tym programu szczepień ochronnych, ma na celu zapobieganie określonym zakażeniom i chorobom zakaźnym by utrzymać ustabilizowaną sytuację epidemiologiczną w kraju.

Rodzaje szczepień w Polsce:

obowiązkowe:

  • dzieci i młodzieży według wieku
  • osób narażonych w sposób szczególny na zakażenie
zalecane – niefinansowane ze środków znajdujących się w budżecie Ministra Zdrowia

 

Wykaz chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień wg rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych:

  • błonica
  • gruźlica
  • inwazyjne zakażenie Haemophilus influenzae typu b
  • inwazyjne zakażenia Streptococcus pneumoniae
  • krztusiec
  • nagminne zakażenie przyusznic (świnka)
  • ) odra
  • ospa wietrzna
  • ostre nagminne porażenie dziecięce (poliomyelitis)
  • różyczka
  • wirusowe zapalenie wątroby typu B
  • tężec
  • wścieklizna.
Wykaz zalecanych szczepień ochronnych znajduje się w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 16 września 2010 r. w sprawie wykazu zalecanych szczepień ochronnych oraz sposobu finansowania i dokumentowania zalecanych szczepień ochronnych wymaganych międzynarodowymi przepisami zdrowotnymi.

Są to szczepienia przeciw:

            1) wirusowemu zapaleniu wątroby typu A;

            2) wirusowemu zapaleniu wątroby typu B;

            3) nagminnemu zapaleniu przyusznic (śwince);

            4) odrze;

            5) różyczce;

            6) ospie wietrznej;

            7) grypie;

            8) rotawirusom;

            9) błonicy;

            10) tężcowi;

            11) krztuścowi;

            12) Streptococcus pneumoniae;

            13) Neisseria meningitidis;

            14) pałeczkom Haemophilus influenzae typu b;

            15) kleszczowemu (arbowirusowemu) zapaleniu mózgu;

            16) cholerze;

            17) durowi brzusznemu;

            18) wściekliźnie;

            19)ostremu zapaleniu rogów przednich rdzenia (chorobie Heinego-Medina);

            20) żółtej gorączce;

            21) ludzkiemu wirusowi brodawczaka;

            22) gruźlicy.

 

 

 

 

Historia szczepień ochronnych

 
Rozwój szczepień ochronnych jest jednym z największych osiągnięć zdrowotnych ludzkości. Osobom żyjącym w XXI wieku trudno wyobrazić sobie, by na świecie panowała pandemia grypy taka jak w latach 1918-1919 „słynna grypa hiszpanka”, która pochłonęła od 50 do 100 mln ofiar śmiertelnych na całym świecie. W dobie obecnych szczepionek taka sytuacja jest prawie niemożliwa.

Dzięki szczepieniom udało się wyeliminować ospę prawdziwą – chorobę, na którą jeszcze
w XX wieku można było umrzeć. Obecnie chorobą, którą dzięki powszechnym szczepieniom prawie udało się wyeliminować jest choroba Heinego-Medina.

Początki

  • Pierwsze próby walki z chorobami zakaźnymi podjęto w Indiach. Zmagano się z ospą prawdziwą, a próba zwalczania plagi polegała wtedy na zakładaniu dzieciom ubrań po chorych na ospę lub wkłuwaniu  igły zakażonej ropą pobraną od chorych.
  • Podobne szczepienia od X w.n.e. stosowali Chińczycy. Strupy zdrapywano, suszono, ścierano na proszek, mieszano z ziołami i przechowywano w szczelnym zamknięciu. Po latach proszek wcierano zdrowym osobom, najczęściej do nosa. U pacjenta rozwijała się wtedy łagodna postać choroby, dzięki której nabywał on  odporność czynną.
  • W 1720 r. podobne metody wprowadzono w Europie.  Wariolizacja (od variola vera - ospa prawdziwa) trafiła do Europy Zachodniej w XVIII w. za sprawą lady Mary Wortley Montagu, żony brytyjskiego ambasadora w Turcji, która rozpowszechniła   tę technikę wśród arystokratycznych i królewskich rodzin Anglii i innych państw Europy.
Eksperyment Edwarda Jennera ( 1796)

  • Niezwykle ważną osobą , która przyczyniła się do rozwoju szczepień był Edward Jenner. Zauważył on, że kobiety dojące krowy, mimo zarażenia się od nich ospą krowią chorują krótko i łagodnie. Najważniejsze było jednak to, że nie chorują na ospę prawdziwą, a nawet jeżeli wystąpią u nich jej objawy są one bardzo łagodne. W 1796 r. Jenner przeprowadził ryzykowny eksperyment. Wprowadził ropę z pęcherza na dłoni dójki w dwa nacięcia na ramieniu ośmioletniego chłopca, Jamesa Phippsa. Wszczepił chłopcu krowiankę. Po nadzwyczaj łagodnym przebiegu choroby James wyzdrowiał, a po roku okazało się, że został uodporniony także na ospę prawdziwą. Metoda Jennera, zwana pod nazwą wakcynacji (od variola vaccina- ospa krowia) szybko rozpowszechniła się w niemal całej Europie.
      Eksperyment Jennera dał początek szczepieniom!

  • Szczepienia przeciwospowe metodą Jannera, zostały wprowadzone w Polsce w latach 1801 - 1802 dzięki Hiacyntowi Dziarkowskiemu, Wojciechowi Jerzemu Boduszyńskiemu, Neuhauserowi i Vannotiemu.
 

 

Szczepionki przeciwko wąglikowi i wściekliźnie (1881-1885)

  • Ludwik Pasteur zaobserwował zjawisko osłabienia zjadliwości zarazków chorobotwórczych. Stało się to przez przypadek, ponieważ asystent Pasteura pozostawił w laboratoryjnej szafce hodowlę zarazków cholery drobiu, przeznaczoną do podania kurom, i całkowicie o niej zapomniał. Po kilku tygodniach wstrzyknął ptakom cholerę. Wbrew oczekiwaniom kury nie zachorowały. Przez poddanie bakterii różnym czynnikom fizycznym (temperatura, powietrze) można uzyskać osłabienie ich właściwości chorobotwórczych. Pasteur przewidział, że podanie teraz zwykłych zarazków nie powinno wpłynąć na zdrowie zwierząt. Potwierdził to w publicznym doświadczeniu, uodparniając owce na laseczki wąglika, a następnie udowadniając ich odporność.
  • W 1885 Ludwik Pasteur stworzył szczepionkę przeciw wściekliźnie. Opracował on metodę przenoszenia choroby ze zwierząt chorych na zdrowe. Szczepionkę uzyskał z wysuszonego rdzenia zwierząt doświadczalnych. Po serii szczepień uzyskał u psów całkowite uodpornienie na zarazki wścieklizny, podobne postępowanie ratowało także psy, które były już na nią chore.
  • Po raz pierwszy szczepionkę zastosował u człowieka zmuszony koniecznością. 6 lipca 1885r, przywieziono do Pasteura ciężko pogryzionego chłopca. wiedząc że nic innego nie da się zrobić postanowił podać chłopcu szczepionkę, która uratowała mu życie.
  • Polski bakteriolog Odo Bujwid po kilkumiesięcznym pobycie w Paryżu założył w Warszawie – drugą po paryskiej –stację szczepień przeciwko wściekliźnie metodą Pasteura. Do Warszawy zaczęli przybywać pogryzieni przez wściekłe zwierzęta z całej wschodniej i środkowej Europy. 
 

Tuberkulina (1890)

  • W 1890 r. wybitny niemiecki bakteriolog Robert Koch ogłosił, że znalazł sposób na leczenie gruźlicy za pomocą opracowanego przez siebie preparatu. Nie poprawiała ona jednak stanu chorego, ale często gwałtownie go pogarszała. Mimo porażki Koch kontynuował prace nad gruźlicą, a  w roku  1905 za wszechstronne badania nad prątkami gruźlicy otrzymał Nagrodę Nobla. Polak Odon Bujwid nadał  preparatowi nazwę Tuberkulina.
 

 

Surowica błonicy i surowica przeciw tężcowi (1890)

  •  Niemiec Emil Behring  i Japończyk Szibasaburo Kitasato – opublikowali artykuł „O powstawaniu odporności na błonicę i tężec u zwierząt”. Był to rezultat kilkuletnich prac dotyczących bakteriobójczych właściwości surowicy zwierząt. Był to całkowicie nowy sposób walki z chorobami zakaźnymi. Dotychczasowe szczepienia polegały na uodpornieniu organizmu, surowice zaś zawierały gotowe przeciwciała. Pierwszy raz surowicę przeciwbłoniczą zastosowano w roku 1891. Behring podał ją małej dziewczynce, której stan oceniano jako beznadziejny, preparat zadziałał. Preparaty opracowane przez Behringa zyskały wkrótce nazwy: surowica błonicy i surowica przeciw tężcowi.
Szczepionka przeciwko cholerze (1892)

  • Waldemar Haffkine, pracownik Instytutu Pasteura opracował szczepionkę przeciw cholerze. Profilaktyczna szczepionka składa się z osłabionych przez gorące powietrze przecinkowców cholery. W roku 1893 szczepionka Haffkine’a zgasiła epidemię w Kalkucie. Podobny sukces zanotowano w Bombaju w roku 1896. W tym mieście Haffkine osiadł na najbliższych 20 lat, zakładając tu swój instytut oraz organizując w całych Indiach masowe szczepienia.
Pierwsze sukcesy w zwalczaniu błonicy (1910)

  • Emil Behring opracował nową szczepionkę mającą chronić przed błonicą przez czynne uodpornienie, nazwał ją AT-Toksyna - Antytoksyna. Była to mieszanina jadów i przeciwjadów błonicy, wymieszana w takim stopniu, że jadu było nieco więcej. Lekarze niemieccy uznali AT za szczepionkę godną zaufania i rozpoczęli  powszechne jej stosowanie, dzięki czemu w Niemczech błonica zaczęła wkrótce zanikać.
Szczepionka przeciwko tyfusowi (1919)

  • Polak Rudolf Weigl opracował pierwszą skuteczną szczepionkę przeciwko tyfusowi plamistemu. Stało się to możliwe dzięki (opracowanej również przez niego) metodzie sztucznego zakażania wszy zarazkami tyfusu. Polegała ona na wprowadzeniu ich do jelit metodą lewatywy. Komórki nabłonka jelitowego wszy stawały się wówczas doskonałą pożywką dla zarazków tyfusu.
Kolejna nadzieja na sukces w walce z gruźlicą (1921)

  • Francuzi – bakteriolog Albert Calmette oraz weterynarz Camille Guérin wypróbowali dawno oczekiwaną szczepionkę przeciwko gruźlicy, zwaną BCG – Bacillus Calmette-Guérin. Wywołało to, podobnie jak wiadomość o tuberkulinie, wielkie poruszenie, bowiem jedynym krokiem naprzód od tamtego czasu w dziedzinie leczenia gruźlicy były tatrzańskie i alpejskie sanatoria klimatyczne. Wyprodukowanie szczepionki udało im się dopiero po 13 latach
Kolejne odkrycia w walce z błonicą (1923)

  • Pracownik Instytutu Pasteura, lekarz weterynarii Gaston Ramon we współpracy z Glennym opublikował swoje prace dotyczące nowego sposobu szczepienia przeciwko błonicy – przez podanie anatoksyn. Była to nowa metoda walki z błonicą.
  • W 1927r. Ramon we współpracy z Zoellerem opracował opartą na analogicznej zasadzie działania anatoksyn szczepionkę przeciw tężcowi.
Szczepionka przeciwko krztuścowi (1923)

  • Thorwald Madsen opublikował wyniki swych prac nad szczepionką przeciwko krztuścowi, zawierającą całe martwe komórki bakteryjne. Jej skuteczność sprawdził rok później w czasie dużej epidemii na wyspach Faroe. Masowe szczepienia rozpoczęto w USA po 1944 r., a następnie w innych krajach na całym świecie. Przyczyniło się to do znacznego spadku zachorowań na krztusiec w latach 50. i 60.
Szczepionka przeciwko żółtej febrze (1937)

  • W 1937 r. amerykański lekarz Max Theiler, specjalista w zakresie chorób tropikalnych, bakteriolog i epidemiolog pochodzący z Afryki Południowej, opracował szczepionkę przeciwko żółtej febrze. Wcześniej w 1927 jako pracownik w Harvard Medical School w Bostonie udowodnił, że żółta febra jest wywoływana przez wirusa. Szczepionka Theilera podczas drugiej wojny światowej uratowała życie milionom żołnierzy. Za odkrycia dotyczące żółtej febry i sposobów jej zwalczania Max Theiler został uhonorowany Nagrodą Nobla w roku 1951.
Szczepionka przeciwko grypie (1937)

  • Jonas Salk opracowuje pierwszą skuteczną szczepionkę przeciw grypie, która zawiera całe wirusy. W 1941 roku wykazał u żołnierzy 70% skuteczność swojej szczepionki w zabezpieczeniu przed zbliżającą się ostrą epidemią grypy A.
Szczepionka przeciwko śwince (1949)

  • John Franklin Enders po wielu latach prób otrzymał szczepionkę przeciwko śwince – chorobie wieku dziecięcego, wywołującej powikłania w postaci zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych oraz u mężczyzn zapalenia jąder.
Szczepionka przeciwko chorobie Heinego- Medina

  • W 1950 roku Hilary Koprowski jako pierwszy podał małemu dziecku skuteczną szczepionkę przeciwko chorobie Heinego- Medina (polio). Koprowski wraz ze swymi asystentami pobierał od zakażonych szczurów bawełnianych wycinki mózgu i wstrzykiwał je następnym zwierzętom. Po kilkunastu takich zabiegach otrzymywano żywego, lecz osłabionego wirusa. Pierwsze masowe szczepienie szczepionką Koprowskiego miało miejsce w roku 1958 w Kongo, dzięki wygodnej, doustnej formie podawania w ciągu zaledwie sześciu tygodni zaszczepiono ponad 250 tysięcy dzieci i niemowląt.
  • W 1954 r. w Stanach Zjednoczonych została wprowadzona szczepionka przeciwko chorobie Heine – Medina opracowana przez profesora medycyny Jonasa Salka.Przed wprowadzeniem szczepionki na rynek profesor Salk wstrzyknął opracowaną szczepionkę najpierw sobie, potem żonie, a następnie trzem synom. Rezultaty były pomyślne. Za zgodą rodziców szczepieniom poddano prawie 2 miliony dzieci. Do roku 1962 zaszczepiła się ponad połowa Amerykanów do 40 roku życia, dzięki temu zachorowalność na chorobę Heine - Medina spadła o 86%.
  • W 1962 roku Albert Sabin opracował żywą doustną szczepionkę przeciw polio.
Szczepionka przeciwko odrze (1964)

  • John Enders wyizolował wirus odry i opracował szczepionkę.
Szczepionka przeciwko meningokokom

  • W 1968 roku Gotschlich opracował szczepionkę przeciwko meningokokom typu C, a w 1971 przeciwko meningokokom typu A.
Szczepionka przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu A / WZW typu A (1979)

  • Provost i Hillemann opracowali dwie szczepionki mogące znaleźć zastosowanie w profilaktyce WZW typu A. Pierwsza zawierała żywe atenuowane wirusy, a druga zabite. W latach 80-tych prowadzono testy na ludziach. Dały one pozytywny wynik co pozwoliło na wprowadzenie szczepionek do masowego użycia z początkiem lat 90-tych.

Szczepionka przeciwko Haemophilus influenzae typu B (1980)
      
  Opracowano szczepionkę, która chroni głównie przed ciężkimi zakażeniami inwazyjnymi (zapalenia płuc, posocznice).
Szczepionka przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B   /WZW typu B (1981)  
       Preparat został opracowany przez Maupasa i Hillemana. Próby kliniczne trwały już od roku 1976. Wykazano, że szczepionka zmniejsza prawdopodobieństwo zakażenia WZW typu B o 92%.
Szczepionka przeciwko wirusowi brodawczaka ludzkiego  HPV (2006)

  • W roku 2006 na rynek Stanów Zjednoczonych i Meksyku wprowadzono szczepionkę przeciwko wirusowi brodawczaka ludzkiego (HPV) wywołującego raka szyjki macicy. W tym samym roku preparat trafił także do Polski. Badania kliniczne dowiodły, że szczepionka ma największą skuteczność, jeśli podaje się ją dziewczynkom, które jeszcze nie miały kontaktu z wirusem HPV.

 

Opracowano na podstawie tekstu pt. „Historia odkryć szczepionek i rozwoju szczepień na świecie” opracowanego przez dr Macieja Bilka z Uniwersytetu Rzeszowskiego.

By dowiedzieć się więcej na temat szczepień ochronnych czytaj: http://szczepienia.gis.gov.pl/

 

 

Prawo a szczepienia ochronne

Podstawowym aktem prawnym dotyczącym szczepień ochronnych jest ustawa z dnia
5 grudnia 2008 roku o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Ustawa określa sposób kwalifikacji do szczepień, prowadzenia i przekazywania dokumentacji medycznej dotyczącej szczepień oraz sprawozdawczości w tym zakresie.

Osoby przebywające na obszarze Polski są zobowiązane do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym. W stosunku do osób małoletnich odpowiedzialność za wykonanie tych szczepień spoczywa na rodzicach lub opiekunach dziecka.

Brak realizacji wykonania obowiązku szczepienia może powodować powstanie określonych konsekwencji prawnych wobec osoby uchylającej się od obowiązku.

By dowiedzieć się więcej patrz: http://szczepienia.gis.gov.pl/index.php/akcja_informacyjna/akty_prawne

 

 

 

Szczepienia ochronne

Szczepienia obowiązkowe i zalecane

Spodziewają się Państwo dziecka? A może wasza pociecha już przyszła na świat?  Niewątpliwie najważniejszy dla wszystkich rodziców jest zdrowy rozwój dziecka. Ale czy wiedzą Państwo co należy zrobić, aby dziecko prawidłowo się rozwijało? Jest wiele aspektów niezbędnych do prawidłowego rozwoju dziecka. Jednym z nich są szczepienia ochronne. To one zabezpieczają przed wieloma chorobami zakaźnymi, wizytami dziecka u lekarza czy pobytami w szpitalu. A Państwu pozwalają cieszyć się zdrowym i prawidłowo rozwijającym się nowym członkiem rodziny.

Szczepieniami obowiązkowymi objęte są wszystkie niemowlęta. Otrzymują je bezpłatnie, ponieważ finansowane są ze środków publicznych.

Chcąc zapewnić dziecku szerszą ochronę, warto zdecydować się na szczepienia zalecane. Nie są one jednak refundowane przez państwo. Rodzice muszą sami za nie zapłacić.

Czy w Polsce jest obowiązek szczepień?



TAK, zgodnie z ustawą z dnia 5 grudnia 2008 roku o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, obowiązkowym szczepieniem objęte są dzieci i młodzież oraz osoby narażone w sposób szczególny na zakażenie.

 

Czy są dostępne inne, nieobowiązkowe szczepienia?  



TAK, istnieją szczepienia zalecane, jednak każdy  rodzic musi sam za nie zapłacić.

 

W jaki sposób szczepi się dzieci?



Dzieci są szczepione według kalendarza szczepień. 

Czy pacjent może odmówić przyjęcia szczepienia obowiązkowego?                    





TAK, może to jednak spowodować powstanie określonych konsekwencji prawnych wobec osoby uchylającej się od obowiązku szczepień. 

Aby dowiedzieć się więcej patrz:

http://szczepienia.gis.gov.pl/index.php/rodzice_i_opiekunowie/szczepienia_obowiazkowe

http://szczepienia.gis.gov.pl/index.php/rodzice_i_opiekunowie/szczepienia_zalecane

 

 

Wyjeżdżasz za granicę? Zaszczep się!

Wakacje w tropikach to niewątpliwie wspaniała przygoda, ale czy wiedzą Państwo, że wyjeżdżając w tropikalne zakątki świata jesteśmy dużo bardziej narażeni na choroby zakaźne niż podczas podróży w naszej strefie klimatycznej? Może wiązać się to z odmiennymi warunkami sanitarnymi i inna opieką medyczną, które  mogą sprzyjać łatwemu rozprzestrzenianiu się niebezpiecznych chorób.

Czy istnieją szczepionki dla podróżujących?

TAK, istnieją szczepienia ochronne, które zapobiegają chorobom  zakaźnym w podróży.

Gdzie można się zaszczepić przeciwko chorobom tropikalnym?

  W punkcie szczepień Wojewódzkiej Stacji Sanitarno- Epidemiologicznej w Poznaniu.

Czy istnieją obowiązkowe szczepienia dla podróżujących?

TAK, szczepienie przeciw żółtej gorączce wymagane jest przede wszystkim w Afryce i Ameryce Południowej oraz przeciwko meningokokom dla podróżujących do Arabii Saudyjskiej.

Czy do egzotycznych wakacji można się przygotować?

TAK,  6-8 tygodni przed planowanym wyjazdem należy udać się do poradni medycyny podróży.

 

 

palmy1.jpg

palmy2.jpg

 

 

 

 

 

 

Najważniejsze przed podróżą jest odpowiednie przygotowanie, gdyż większości chorób tropikalnych można zapobiegać.

Przygotowanie zdrowotne do wyjazdu warto rozpocząć od wizyty w specjalistycznej poradni lekarskiej dla podróżujących, mniej więcej 6-8 tygodni przed planowanym wyjazdem. Specjalista udzieli wszystkich niezbędnych informacji oraz dostosuje program szczepień ochronnych do kraju docelowego podróży, planowanej trasy, charakteru wyjazdu, wieku podróżującego oraz jego indywidualnych wskazań zdrowotnych.

Należy pamiętać, że szczepienia ochronne to jeden z najlepszych sposobów zapobiegania chorobom zakaźnym. Jest to bezpieczna forma profilaktyki wykorzystująca naturalne zdolności obronne organizmu i zapewniająca odporność na długi czas.

Rodzaje szczepień dla podróżujących:

Szczepienia obowiązkowe- obecnie jedynym szczepieniem obowiązkowym jest szczepienie przeciwko żółtej gorączce, które jest wymagane przy wjeździe do części krajów w tropiku, w szczególności w Afryce i Ameryce Południowej.

Szczepienia zalecane- zakres szczepień powinien zostać ustalony podczas specjalistycznej konsultacji lekarskiej. Wybór zależy od trasy wycieczki, charakteru i długości wyjazdu, stylu podróżowania jak i stanu zdrowia turysty. Należą do nich m.in. szczepienia przeciwko:

- tężcowi

- błonicy

- poliomyelitis

- durowi brzusznemu

- wirusowemu zapaleniu wątroby typu A

- wirusowemu zapaleniu wątroby typu B

- żółtej febrze

- wściekliźnie

- meningokokom

- cholerze

- kleszczowemu zapaleniu mózgu

Planują Państwo egzotyczną podróż?  Punkt Szczepień Wojewódzkiej Stacji Sanitarno- Epidemiologicznej w Poznaniu oferuje szerokie poradnictwo w zakresie szczepień i bezpieczeństwa zdrowotnego podróży.

Aby dowiedzieć się więcej patrz:

http://szczepienia.gis.gov.pl/index.php/rodzice_i_opiekunowie/szczepienia_w_podrozach_zagranicznych

http://wsse-poznan.pl/szczepienia/

http://szczepienia.pzh.gov.pl/

 

powrot