Leiszmanioza.
Leiszmanioza jest chorobą powodowaną przez wewnątrzkomórkowe pasożyty z rodzaju Leiszmania, występujące w niektórych rejonach Azji i Afryki oraz na terenach Ameryki Południowej i Środkowej. Choroba występuje pod dwoma postaciami: leiszmaniozy skórnej oraz lejszamniozy trzewnej. Objawami leiszmaniozy skór i błon śluzowych są rumieniowe zmiany plamiste na skórze ulegające owrzodzeniu.

W przypadku leiszmaniozy trzewnej pasożyty przedostają się do narządów wewnętrznych, głównie śledziony, szpiku kostnego oraz węzłów chłonnych. Większość inwazji przebiega bezobjawowo. Zachorowanie przejawia się gorączką, powiększeniem śledziony, wątroby i węzłów chłonnych, niedokrwistością, leukopenią i postępującym wyniszczeniem organizmu.

Rezerwuarem zakażenia jest chory człowiek lub zwierzę (np. pies lub niektóre gatunki gryzoni). Do zakażenia człowieka dochodzi poprzez pokłucia przez zainfekowane moskity. W przypadku leiszmaniozy trzewnej istnieje również możliwość przekazania inwazji z człowieka na człowieka w czasie kontaktów seksualnych, transfuzji krwi i podczas ciąży z matki na płód.

Unieszkodliwienie źródła zakażenia polega głównie na opryskiwaniu miejsc lęgu moskitów środkami owadobójczymi. W celu ochrony przed zarażeniem konieczne jest stosowanie w trakcie podróży w rejony występowania choroby, środków ochrony osobistej, a także repelentów skutecznie odstraszających owady. Istotne jest także unikanie wychodzenia na zewnątrz w porze największego żerowania komarów (we wczesnych godzinach rannych i o zmierzchu) oraz stosowanie odzieży osłaniającej części ciała narażone na ukąszenia (np. koszule z długimi rękawami i długie spodnie).

Istnieją skuteczne metody leczenia przypadków zakażeń lub choroby.

Opracowanie: Oddział Epidemiologii